(Episod Akhir) Saya ada
sesuatu nak beritahu awak.
Sejujurnya...
Apa sedang berlaku?
Ini menakutkan.
Bukan awak kata
kembar Eunbyeol dah mati?
Akhirnya kita di sini bersama.
Saya dah beritahu awak
Lee Eunbi dari Tongyeong
belum mati.
Jangan risau.
Teruskan apa awak
sedang katakan.
Maaf.
Saya akan beritahu
cerita saya kemudian.
Soyeong,
kita perlu bercakap.
Cakap di sini.
Kenapa?
Awak masih ada
benda nak sembunyikan?
Saya tak peduli apa awak nak.
- Ikut saya. / - Kenapa?
Ikut saya!
Apa sedang berlaku?
Siapa Eunbyeol?
Meremang bulu roma saya.
Soyeong,
serahkan ia.
Apa?
Awak bawa saya ke kelas
di mana Eunbi berada,
jadi awak dapat apa awak nak.
Serahkan ia.
Oh, video itu?
Awak bijak. Awak patut tahu.
Kalau ia tersebar,
habislah awak.
Saya tak ada salinan pun.
Awak betul ingat
saya nak beri awak?
Apakah yang
awak buat pada kembar saya?
Jangan risau.
Dia tak akan mati
dengan ia tersebar.
Ia cuma
ramai orang akan ingat
dua muka yang sama
dan berbual tentang video itu.
Awak
ambil video itu sendiri?
Mungkin.
Beri jawapan tepat!
Awak yang buat?
Maafkan saya
kerana tipu selama ini.
Saya...
Saya Lee Eunbi.
Wah. Ini gilalah.
Seriuslah.
Sebentar.
Apa awak katakan?
Awak bukan Eunbyeol?
Awak Eunbi, tapi
awak pura-pura jadi
Eunbyeol yang hilang ingatan?
Eunbyeol yang ingat kembali
ialah Eunbyeol sebenar?
Apakah semua ini?
Hei, Eunbyeol.
Maksud saya...
Awak bergilir-gilir
datang sekolah
dan pura-pura jadi orang sama?
Ian,
awak
tahu tentang ini?
Ya.
Macam mana awak
boleh buat begini?
Saya tak bermaksud nak
tipu awak daripada mula.
Apabila saya sedar
di Tongyeong,
saya hilang ingatan,
jadi saya tak tahu apa-apa.
Saya percaya saya Go Eunbyeol
dan datang ke Seoul.
Apabila saya ingat kembali,
ia sudah terlambat.
Ada banyak benda berlaku,
jadi saya tak boleh
beritahu hal sebenar.
Tapi berapa lama awak
nak terus menipu kami?
Hei.
Kita dalam rancangan
kamera tersembunyi, kan?
Saya pasti.
Ada kamera tersembunyi.
Hei, bertenang.
Biar dia habiskan cakap.
Tak kira apa alasannya,
benar saya tipu awak semua.
Jadi awak berhak untuk marah.
Saya minta maaf.
Eunbyeol! Awak dah gila?
Soyeong,
dengar baik-baik.
Ramai orang akan ingat
dua muka yang sama
dan berbual tentang video itu.
Awak
ambil video itu sendiri?
Mungkin.
Beri jawapan tepat!
Awak yang buat?
Ya.
Betul.
Apa awak buat?
Kalau awak tunjukkan
video itu pada sesiapa,
atau sebarkan atas talian
walau sesaat... Tidak!
Kalau awak sebut
perkataan "video",
lebih baik awak bersedia.
Awak ingat hapuskan ini
akan mengubah apa-apa?
Saya beri awak amaran.
Selagi saya ingat,
cara untuk awak hidup
hanya kalau awak
pergi daripada pandangan saya
dan
tak buat apa-apa.
Itu saja caranya.
Awak patut minta maaf
kalau buat salah.
Tapi saya rasa seperti
tak bertanggungjawab.
Ia lebih tak bertanggungjawab
kalau tak buat apa-apa?
Melukakan orang lain
dan kemudian minta maaf...
Saya rasa itu seperti alasan
untuk buat diri rasa lebih baik
tanpa mengetahui sama ada
luka orang itu
dah sembuh atau semakin dalam.
Saya rasa
itu perasaan saya
terhadap awak juga.
Jadi
sebab itu saya tak nak
minta maaf pada awak.
Tak apa.
Awak tak perlu cakap
apa awak tak nak cakap.
Betul?
Betapa seronok kalau
awak tak dengar
apa awak tak nak dengar?
Hei.
Siapa awak?
Maafkan saya.
Awak Eunbyeol kali ini?
Hei, Eunbyeol.
Kenapa buat begitu pada kami?
Saya tahu saya salah.
Saya benar-benar minta maaf.
Saya akan tanya kenapa awak
buat dan ke mana awak pergi
perlahan-lahan.
Perkara pertama saya nak tanya
ialah awak okey sekarang?
Ya.
Itu saja yang penting.
Terima kasih.
Biar saya berterus-terang.
Eunbyeol yang baik itu
ialah kembar awak Eunbi,
dan budak manja Eunbyeol ialah
Eunbyeol sebenar.
Itu awak, kan? Tapi...
Lupakannya.
Awak buat saya pening.
Kembar awak pasti
alami masa sukar
kerana Soyeong.
Dia buat saya takut sekarang.
Dia perlu terima
balasan atas apa dia buat.
Itu yang patut berlaku.
Beritahu Eunbi
untuk hubungi saya.
Dia perlu dimarahi.
Kita berempat patut keluar.
Itu pasti menyeronokkan!
Hena,
tak kira apa sebabnya,
Soyeong kata bukan dia.
Saya ada kata saya tak percaya?
Ya, dengan kejadian komputer
dan Eunbyeol palsu itu,
semua yang Soyeong kata benar,
tapi...
Cakaplah.
Jadi awak akui semua
yang saya cakap
itu benar, kan?
Bagus kebenaran dah terdedah.
Bukan, Songju?
Ya.
Tapi Soyeong,
kenapa lepas dapat tahu awak
beritahu perkara sebenar,
saya lebih sukar fahami awak?
Apa?
Awak betul tak faham kenapa
semua lebih dingin kepada awak
daripada Eunbi yang tipu?
Awak
buat kawan sebab awak
perlukan orang percaya
awak paling kuat dan terbaik?
Saya cakap dengan
ikhlas demi awak.
Jangan hidup begitu.
Itu tepat sekali.
Bagus sekali.
Itu hebat sekali.
Macam mana budak 18 tahun buat
sesuatu kejam pada rakan kelas?
Lepas apa dia buat dulu,
dia tak menyesal, tapi ugut?
Ugut?
Dengar sini.
Seperti saya beritahu awak,
video yang dikatakan bukan
dalam telefon, komputer
atau di mana-mana lagi.
Mereka cuma bergurau!
Jangan melebih-lebih!
Puan,
tolong jangan gelar ini
"bergurau."
Sama ada dia ada
atau tak video,
dia gunakan untuk seksa kawan.
Ini salah.
Soyeong
dingin dan tak berkelakuan
seperti budak 18 tahun.
Lihat awak hari ini,
saya boleh lihat sebabnya.
Apa awak kata?
Maksud saya
saya kasihankan budak itu.
Awak tak terpesong pada
umur begitu tanpa sebab.
Tolong bertenang, awak berdua.
Sila duduk.
Tolong duduk.
Lepas melihat pelbagai situasi,
saya tak rasa Soyeong
dapat elak daripada hadiri
perbicaraan disiplin.
Apa?
Kami ada rakaman dia
ugut kawan dengan video
tak kira sama ada
ia wujud atau tidak.
Ada ramai saksi
yang kata mereka nampak dia
ganggu pelajar yang dikatakan.
Kita akan buat
perbicaraan disiplin.
Tapi kenapa anak saya
perlu dijatuhkan hukuman?
Seorang pelajar hantar
kembarnya ke sekolah
untuk menggantikannya.
Bergilir-gilir
datang ke sekolah
dan menipu guru dan pelajar
bukan menentang polisi sekolah?
Hukum dia juga.
Apa? Satu lagi
perbicaraan disiplin?
Siapa pula kali ini?
Saya rasa Kelas 2-3 lagi.
Ada dua orang.
Kelas 2-3.
Guru baru awak datang.
Dia En. Kim Seulyeong.
Dia mengajar matematik.
Jadi baik dan
dengar katanya, okey?
Ya!
Tolong kenalkan diri awak.
Selamat berkenalan.
Selama saya jadi guru awak,
saya akan pastikan awak
dapat markah yang bagus.
Saya ada dengar
tentang kelas ini.
Saya tak perlu
pelajar yang baik
dan saya tak peduli
kalau awak buat masalah.
Tapi saya tak akan maafkan
kalau awak ganggu
pelajar lain belajar.
Jadi awak perlu prihatin
dan buat apa yang patut.
Faham?
Hai.
Helo.
Okey.
Tempoh hari...
Taegwang.
Apa awak buat di sini?
Awak rindukan kelas saya?
Ya.
Kenapa saya tak sedar?
Suara awak lebih bagus
daripada pil tidur.
Saya tidur nyenyak tadi.
Hei.
Tak kira sama ada tempat itu
terbuka atau tak.
Ian,
walaupun awak cepat sembuh
dan kesakitan itu sudah tiada,
awak tak cukup sihat
untuk bersaing.
Jurulatih,
saya tahu.
Saya bukan cuba
memenangi pingat.
Saya nak cuba seperti kali
pertama saya mula bersaing.
Awak boleh hilang keyakinan.
Tapi,
saya nak cuba.
Boleh bantu pilih
hadiah untuk ayah saya?
Saya lapar lepas berlatih.
Hei!
Keluar sekarang!
Apa yang awak gembira sangat?
(Keluar sekarang!)
Bukan ini yang saya nak!
Apa yang bukan?
Saya dalam kelas persediaan.
Awak nak ke mana?
Hei.
Hei, Taegwang.
Apa awak buat di sini?
Tentulah untuk kelas.
Bukan untuk awak.
Kelas? Di sekolah
awak cuma tidur.
Awak okeykah?
Ya.
Tak seronok tipu semua lagi.
Mari.
Tapi kenapa saya
dalam kelas istimewa?
Ian.
Kenapa awak bersama?
Saya ambil kelas di sini.
Taegwang,
awak ambil kelas di sini?
Pelikkah
pelajar sekolah menengah di
Korea ambil kelas persediaan?
Tak ambil lagi pelik.
Seperti awak.
Tapi
apa awak buat di sini?
Saya nak bawa dia pulang
sebab ia dalam perjalanan.
Lupakannya.
Saya akan balik sendiri.
Saya nak pergi sendirian.
Hei, Eunbi!
Kwon Gitae,
satu demerit.
Apa?
En. Kim! Kenapa?
Jangan menjawab.
Tiga demerit.
Kang Soyeong,
kenapa pelajar baik macam
awak buat banyak masalah?
Dua pelajar pindah keluar
sebaik saja saya pindah.
Dua pelajar terbaik pula.
Gred purata kelas jatuh.
Mari kita mulakan.
Anak-anak mak dah
lalui macam-macam.
Mak nak tutup kedai dan pindah.
Pindahkan awak berdua
ke sekolah baru
dan mulakan hidup baru.
Apa pendapat awak?
Ya, saya suka begitu.
Ya, saya juga.
Mari kita buat begitu.
Mak akan uruskannya.
Tapi saya ada
sesuatu nak beritahu
awak berdua.
Apa dia?
Saya dah lama fikirkannya,
tapi dulu,
awak tak ada sesiapa
jadi saya perlu lupakannya.
Tapi sekarang, mak ada Eunbi...
Jangan cakap putar belit.
Ada sesuatu
saya nak belajar.
Hei, Taegwang.
-Makan dengan kami. / -Tak nak.
Duduk.
Hei.
Saya nak pindah.
Awak betul nak pergi?
Itu yang terbaik.
Saya nak pindah dan pergi
ke sekolah bersama Eunbi.
Saya mungkin akan ke luar
negara tak lama lagi.
- Luar negara? / - Ke mana?
Jadi
berbaik sementara saya di sini.
Saya pun nak ucap
selamat tinggal pada Eunbi.
Ya.
Kita jumpa Eunbi
sebelum awak pergi.
Awak nak tonton wayang
pada hujung minggu ini?
Hei.
Ini tentang nak pindahkah?
Ia masih di tempat
orang tinggal.
Ada kereta dan elektrik.
Saya dah beritahu awak.
Taegwang...
Saya tak peduli.
Macam mana dengan awak?
Awak tak peduli yang awak
akan berjauhan dengan saya?
Taegwang,
setiap kali saya jumpa awak,
saya berterima kasih
tapi saya rasa bersalah.
Saya nak jadi baik kepada awak
seperti
awak baik pada saya...
Hei.
Baik.
Awak tak perlu
jawab soalan saya.
Saya okey dengar
keadaan sekarang.
Itu satu penipuan.
Sebab itu saya katakan ini.
Saya tak boleh
lihat awak
seperti awak lihat saya.
Saya minta maaf.
Saya dah tahu.
Saya faham, jadi bangun.
Mari.
Ia anorexia nervosa.
Secara mudah,
dia menahan diri lapar.
Pelajar terbuang Segang,
Kang Soyeong,
menuju ke Hajun.
Nasib malang.
Kita akan dapat
pembuat masalah.
Kenapa sekolah kita?
Dia hampir bunuh orang
di Sekolah Nuri Tongyeong.
Kang Soyeong hampir
bunuh orang...
Identiti Kang Soyeong
didedahkan.
Gambar Soyeong.
Kalau dia ke sekolah saya,
saya tak nak ke sekolah itu.
Kenapa sekolah kita?
Dia hampir bunuh orang
di Sekolah Nuri di Tongyeong.
Jadi?
Bila awak nak pergi?
Lepas kami pindah, sebaik
saja percutian panas bermula.
Ian,
buat saya bangga agar saya
boleh bermegah jadi kawan awak
walaupun saya di luar negara.
Saya bermegah jadi kawan awak
sejak saya 8 tahun.
Ian,
lepas apa terjadi pada Suin,
saya banyak fikir
tentang diri dan kawan saya.
Apa yang penting
ialah bukan apa orang fikir,
tapi apa hati saya katakan.
Kenapa saya tak tahu
sebelum ini?
Jadi saya nak
luangkan masa capai
impian saya.
Hei.
Awak agak hebat.
Saya tak pernah katakan ini...
Saya selalu ejek awak
kerana dapat markah teruk,
tapi semasa awak berenang,
awak yang terbaik.
Apa?
Eunbyeol,
jaga diri.
Jangan lupa saya selalu
menyokong awak.
Jangan jatuh sakit, okey?
Awak juga.
Awak ada jumpa Eunbi?
Awak buat saya geram.
Awak berdua bukan
kesukaan saya.
Maaf.
Hentikan itu.
Hei.
Saya kata, berhenti!
Sama ada duduk diam
atau pijak dia agar dia
tak boleh kata apa-apa.
Berapa kali saya nak beritahu?
Awak tak boleh uruskan
benda kecil begini pun
dan buat ayah kehilangan
pencalonan?
- Hentikannya! / - Apa?
Ini kali ke berapa?
Saya bekerja keras untuk
ditugaskan ke sini lepas
tinggalkan Tongyeong begitu.
Tapi kerana budak manja ini...
Kenapa saya perlu
lalui dimalukan begini?
Sayang.
Berita dah tersebar.
Lupakan pencalonan.
Saya tak boleh angkat
kepala semasa jalan pun!
Hentikannya.
Awak buat dia takut.
Awak.
Sedarlah.
Kalau buat sesuatu
dungu begini lagi,
tak kira awak
anak saya atau tidak!
Eunbyeol nak kita
keluar bersama awak
sebagai kawan awak, bukan dia,
jadi dia tak datang hari ini.
Awak tahu, kan?
Mari kita jumpa sekali-sekala
seperti ini lepas pindah.
Saya tak nak.
Saya akan jumpa lebih kerap.
Betul, Songju?
Ya. Saya akan datang
setiap hari.
Sila datang.
Awak dah semakin besar.
Sekarang awak darjah berapa?
Mana buku latihan Ujian
Akademi Tentera Udara?
Sekolahnya ada semester
percuma dan dia nak sangat
jadi juruterbang sejak
perjalanan sekolahnya.
Budak kecil itu pun ada impian.
Saya ada benda nak beritahu.
Apa dia?
Kenapa awak fikir saya
panggil awak kes ini?
Saya tak tahu.
Sebab saya
tak ada tempat nak pergi
dan sesiapa saya boleh jumpa.
Sebab awak dungu.
Awak akan bantu
sesiapa awak kasihani.
Awak kata awak kasihankan saya
sejak kali pertama berjumpa.
Tak ada
video seperti itu.
Saya tak boleh buat
awak percayakan saya,
tapi ia benar.
Kembar awak pecahkan
telefon saya
jadi saya sudah kehilangannya.
Jadi
saya berterima kasih pada
Eunbyeol sampai boleh menangis.
Saya rasa
pada suatu masa
saya lupa nak berhenti.
Saya tak akan
minta maaf pada awak.
Ia bukan seperti
apa-apa akan berubah
kalau awak maafkan saya pun.
Soyeong,
saya tahu awak
menyesal.
Ada satu perkara saja saya
boleh tenangkan awak.
Saya masih hidup.
Apabila awak sedar
awak buat salah,
orang awak perlu
minta maaf itu dah mati.
Awak tahu betapa teruknya ia?
Nanti,
kalau awak betul nak
cakap sesuatu pada saya,
saya harap awak mengetahui
saya masih hidup dan sihat
akan menenangkan awak.
Eunbi.
Itu saja buat hari ini.
Terima kasih.
Taegwang.
Awak okeykah?
Apa?
Kenapa awak berjaga semasa
kelas dan bukan tidur...
Itu tak betul.
Apa lagi sekarang?
En. Kim.
Awak nak apa lebih
daripada semuanya?
Kenapa awak tanya?
Bukan sekadar suka.
Apa yang awak tak boleh hidup
tanpa lihat benda yang
awak suka lebih daripada
apa-apa dalam dunia?
Awak masih nak pergi.
Tapi kenapa awak tanya?
Kenapa awak tak boleh
lihat apa awak suka?
Sebab
dia suka orang lain
lebih daripada semua
dan bukan saya.
Saya tak suka lihat dia rasa
bersalah sepanjang masa.
Taegwang.
Awak boleh hidup
tanpa lihat dia,
tapi
awak tak boleh buat diri
berhenti sukakan dia, kan?
Apa?
Bolehkah budak zaman sekarang
buat begitu dengan mudah?
Apa pun,
awak boleh kata saya boleh
hidup kalau boleh terimanya?
Tapi
awak tak akan gembira.
Lihatlah awak.
Awak dah besar panjang.
Awak suka perempuan sekarang.
Siapa dia? Siapa?
En. Kim.
Apa awak suka lebih
daripada semuanya?
(Sekolah Menengah Gumun)
(Jawatan kerja)
Awak nak pindah esok?
Tidak.
Dalam beberapa hari lagi.
Awak nak elak saya
sebelum pergi?
Tidak.
Hei, Eunbi.
Saya akan
hapuskan perasaan
seperti awak nak,
jadi jangan risau.
Tak apa.
Apa?
Awak akan menyesal
tinggalkan saya nanti.
Itu tentu sekali.
- Taegwang. / - Apa-apalah.
Pergi balik.
Perhentian bas di sini, jadi
saya tak hantar awak pulang.
Pergi.
Saya kata, pergi.
Hei, Eunbi.
En. Kim kata saya
boleh terus hidup
walaupun saya sukakan awak
kalau saya boleh tahan.
Jadi saya buat keputusan
untuk tipu awak yang
saya akan lupakan awak.
Tapi saya tak nak lagi.
Jadi
saya akan jadi jujur.
Tak kira betapa saya mencuba,
saya tak boleh cari jalan
untuk tidak sukakan awak.
Jadi saya akan kekal begini.
Awak tak perlu rasa bersalah
dan awak tak perlu
buat apa-apa.
Awak cuma perlu tahu
perasaan saya. Itu saja.
Okey.
Sekarang
awak boleh pergi.
Hei.
Simpan itu.
Okey.
Hei.
Awak suka Ian, kan?
Hei.
Ia sama ada ya atau tidak.
Kenapa awak terkejut sangat?
Awak ini dungulah.
Eunbi,
awak tahu apa yang buat saya
sedih lepas tahu tentang awak?
Kenapa mak saya paling sayangi,
adik saya paling rindui
dan saya
jadi keluarga?
Itu saja saya nak.
- Eunbyeol... / - Saya gembira
sangat sekarang,
dan Ian masih kawan baik saya.
Sama ada awak terima atau tak
terpulang kepada awak.
Saya tak tahu awak
akan pergi secepat ini.
Rasa seperti masa
berjalan lebih cepat
sejak kami berpindah.
Macam mana dengan pertandingan?
Boleh awak datang tonton?
Maaf.
Itu hari pertama
di sekolah baru saya.
Hei.
Kenapa dengan awak?
Awak tak nak jumpa saya lagi?
Ian,
saya sukakan awak.
Tapi sekarang,
saya perlu fikir
siapa diri saya,
bukan siapa saya suka.
Jadi apabila saya rasa seperti
awak dan orang lain
sayang saya kerana diri saya,
semasa itulah saya boleh terima
perasaan awak untuk saya.
Saya dah kata.
Saya boleh tunggu lebih lama.
Ian,
jaga diri.
Lepas awak dapat tahu siapa
awak dan yakin dengan
perasaan untuk saya,
kembalikan pada saya.
Tapi
awak perlu kembalikan pada saya
sebab ini yang saya
paling sayangkan.
Apa perasaan tentang
hari pertama di sekolah?
- Eunbi. / - Apa?
Apa dia?
Final gaya renang bebas 400 m
akan bermula tak lama lagi.
Salah satu sebab ini penting
ialah kerana Han Ian
bertanding sekali lagi.
Han Ian tercedera
buat beberapa lama.
Ini pertandingannya sejak itu.
Saya tak sabar nak lihat
macam mana keadaannya.
Mereka bermula!
Permulaan boleh tahan.
Ia permulaan yang bagus.
Han Ian cuba sedaya-upaya.
Dia mendahului.
Tak boleh lihat
dia pernah tercedera.
Dia tiba di garisan 50 meter.
Apa sedang berlaku?
Han Ian berhenti.
Dia tak boleh bergerak
ke hadapan langsung.
Dia tak boleh bergerak.
Itu sebab kecederaannyakah?
Apa sedang berlaku?
Dia buat dengan baik hari ini.
Betul. Penonton tidak tahu
apa nak cakap juga.
Semua terpaku.
Perkara sukar dipercayai
berlaku depan mata kita.
Bertahanlah.
Han Ian bermula sekali lagi.
Dia berenang sekali lagi.
Tapi dia tak gunakan
tangan kanan langsung.
Dia cuma berenang
dengan tangan kiri.
Ayuh, Ian!
Han Ian!
Itu dia!
(6 bulan kemudian)
Kelas 2-3,
kita ada pelajar baru.
Masuk.
Apa?
Hei, Eunbyeol.
Bukan itu Eunbi?
Awak yang mana satu?
Hai.
Nama saya
Go Eunbi.
Itu Eunbi.
(Go Eunbi)
(Lee Eunbi)
(Bumbung)
Hei, Lee Eunbi!
Apa semua ini?
Awak pindah ke sini?
Benarkah?
Hei, Taegwang. Awak nak mati?
Bukan?
Ia peliklah.
Awak Lee Eunbi, kan?
Hei.
Saya Go Eunbi.
(Go Eunbi)
Ta-da.
Anda boleh lukis graf
jarak antara p ke arah x, dan
jarak q ke arah y.
Semua, cuba lukis.
Hei! Jangan letak kepala!
Cuba kod itu.
Itu bagus.
Awak nampak cantik.
18 years old.
Ia terlalu awal
untuk capai impian,
tapi masa yang sempurna
untuk mula bermimpi.
Ia sakit apabila terjatuh,
tapi masa sempurna untuk
belajar macam mana nak bangun
100 kali.
Walaupun cinta yang kita sangka
akan bertahan selama-lamanya
berakhir dengan tragis
kerana bebas besar
yang bernama "kemasukan kolej."
Awak akan berpisah
apabila pergi ke kolej.
Walaupun awak diterima
masuk ke kolej.
Sebab kami 18 tahun,
kami boleh
bercinta dengan hangat dan
benci dengan hangat
seperti
ia hari terakhir di Bumi.
Kami cemerkap,
dan kami di usia mudah terluka.
Jadi sekarang kelihatan
menyakitkan dan
sukar nak tahan.
Tapi dengan menahan semua itu,
saya boleh lihat kembali
dan katakan saya gembira semasa
ada tangan hangat menyambut
saya semasa saya terjatuh.
Mak, Eunbyeol hantar surat.
Benarkah?
Saya rindukan dia.
Dia akan kembali
ke Korea tak lama lagi.
Apa awak sedang buat?
Saya nak ke sekolah. Awak?
Saya juga.
Apa khabar?
Baik.
Awak tonton pertandingan itu?
Tak, maaf.
Awak buat dengan baik?
Lebih kurang.
Penipu.
Tahniah, Ian.
Awak...
Kenapa dengan rambut awak?
Budak ini...
Sebentar.
Kalau seorang saja,
tak lebih, tak kurang,
boleh pergi ke kawan
yang menangis
dan tawarkan tangan
dan katakan ini,
jadi
pasti tak akan
kesusahan kita tak boleh atasi.
"Tak apa."
"Tak apa rasa terluka."
"Sebab"
"awak cuma 18 tahun."